Η λήξη των μνημονίων σήμερα, και η προσπάθεια επιστροφής στην κανονικότητα συζητείται τις τελευταίες ημέρες. Ένας από τους τομείς που επλήγησαν περισσότερο από την οικονομική κρίση της τελευταίας οκταετίας στη χώρα μας είναι η Υγεία, η οποία αποτέλεσε πεδίο επαναλαμβανόμενων νομοθετικών μεταρρυθμίσεων με στόχο όχι μόνο την περιστολή των δαπανών, αλλά κυρίως τον έλεγχό τους.

Οι συζητήσεις για "πάρτι" στην υγεία, έφεραν δραστικές περικοπές στο ύψος των διαθέσιμων δαπανών, επιβαρύνοντας έναν πληθυσμό, ο οποίος εκτός από τα προβλήματα ανεργίας και αλλαγής στις εργασιακές σχέσεις, επιβολής υπέρογκης φορολογίας και λοιπών επιβαρύνσεων, είχε να αντιμετωπίσει ένα σύστημα υγείας που κατέρρεε τη στιγμή που ήταν πιο ευάλωτος.

Το πλαφόν των δαπανών για την υγεία τέθηκε στο 6% του ΑΕΠ, για να κατέβει μέσα από τις διάφορες ρυθμίσεις ακόμη χαμηλότερα από το ποσοστό αυτό, σε ένα ΑΕΠ που έφθινε συνεχώς.
Η "μετάφραση" του περιορισμού αυτού, σήμανε σοβαρές ελλείψεις στα νοσοκομεία, από αναλώσιμα και περιορισμένο αριθμό φαρμάκων, μέχρι προβλήματα ακόμη και στον ιματισμό (σεντόνια και πετσέτες) που οι ασθενείς έφταναν να φέρνουν "από το σπίτι"...

Ο συνδυασμός ελλείψεων πόρων στα νοικοκυριά, έστελνε ολοένα και μεγαλύτερη μερίδα πληθυσμού στα νοσοκομεία για υγειονομική κάλυψη, με αποτέλεσμα στα πρώτα χρόνια του μνημονίου να έχει αυξηθεί η προσέλευση των ασθενών στο ΕΣΥ κατά 20% κάθε χρόνο.